آن كه بى باده كند جان مرا مست كجاست
آن كه بيرون كند از جان ودلم درد كجاست
آن كه سوگند خورم,جز به سر او نخورم
آن كه سوگند من و توبه ام بشكست كجاست
دلم چون برگ مى لرزد همه روز
كه دلبــرم امشب تـنــها كجا رفـت
بـرو در بـاغ پرس از بـاغـبــان
كه آن شـاخـه گـل رعـنـا كجا رفـت
چو ديوانه همى گردم به صحرا
كه آن آهو در اين صحرا كجا رفـت
ز ماه و زهره ميپرسم همه شب
كه آن محـبـوب در اين بالا كجا رفـت
كاشكى يكى بود از دلم خبر داشت
كوه غـمو از رو دلـم برمى داشت
كاش يـكى بود روى دلـتنگــيهام
با عشق خوبش كمى مرهم ميزاشت
هيچكى به فكر من و اين دلم نيست
هيچكى به فكر هل مشكلم نيست
كاشكى يكى بود كه بخاطرمن
بخاطر من, يه قـدم بر مى داشت
درد دلامو پيش كى بخونم
به انتظار كى چشم به در بدوزم
تا كه يه روزى واسه هميشه
غصه ها رو از دلـم بــرونه
آهاى خداى مهربون, آى خالق هفت آسمون
بيا دل شكستمو,به آرزوهاش برسون
تا به اميد تو دلم,نشه دوباره نصف جون
روزاى تاريک منو,به روشنى ها بكشون
خسته شده دلم از اين زمونه
كسى كه نيست قدر منو بدونه
كسى كه نيست تا واسه هميشه
بياد و با دلم بمونه